Przedstawiamy uchwałę Społecznej Fundacji Pamięci Narodu Polskiego podjętą w dn. 5.01.2012 r. w Warszawie. Dotyczy ona ostatnich hucznych obchodów 103 rocznicy urodzin Stepana Bandery, polskiego milczenia w tej sprawie i manipulacji prowadzących do zawłaszczenia idei ustanowienia Dnia Pamięci Męczeństwa Kresowian poprzez wypełnienie jej zupełnie odmienną treścią. Projekt uchwały przygotowałem na spotkaniu, po czym został zaakceptowany przez władze Fundacji.

Warszawa, dn. 5.01.2012 r.

Uchwała

Społecznej Fundacji Pamięci Narodu Polskiego w sprawie obchodów
103 rocznicy urodzin Stepana Bandery

Społeczna Fundacja Pamięci Narodu Polskiego wyraża stanowczy sprzeciw w związku z szeroko zakrojoną akcją obchodów 103 rocznicy urodzin jednego z największych zbrodniarzy XX wieku, przywódcy ukraińskiego nacjonalizmu, Stepana Bandery, które miały miejsce na Ukrainie na początku 2012 roku.

Jednocześnie wyrażamy głębokie oburzenie faktem całkowitego milczenia na ten temat oficjalnych czynników Rzeczypospolitej Polskiej, a także milczeniem tzw. elit oraz mediów opiniotwórczych, które w wielu innych sprawach, często marginalnych, z wielkim zaangażowaniem demonizują polskie winy i polską odpowiedzialność. Nie protestują: Prezydent, Premier, szefowie partii politycznych, ale nie protestują również kręgi intelektualistów w innych sprawach znane z doskonałej sprawności w organizowaniu protestów np. przeciwko upamiętnieniu ofiar banderowskiego ludobójstwa na narodzie polskim.

Stepan Bandera był jednym z największych zbrodniarzy XX wieku i to zbrodniarzy nierozliczonych i nie ukaranych. Jako przywódca Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (b) ponosi bezpośrednią odpowiedzialność za jej zbrodniczą ideologię i za jej okrutną realizację przez tzw. Ukraińską Powstańczą Armię. Po II wojnie światowej Bandera prowadził działalność agenturalną na rzecz różnych wywiadów, z wywiadami Wielkiej Brytanii i Republiki Federalnej Niemiec na czele, zachowując faszystowską ideologię i stosując brutalne metody walki politycznej.

Gloryfikowanie tego zbrodniarza w XXI wieku w demokratycznym państwie ukraińskim aspirującym do członkostwa w strukturach europejskich oraz milczenie na ten temat władz państwa polskiego jest rzeczą niedopuszczalną i skandaliczną.

W tym kontekście, za hipokryzję należy uznać działania Polsko-Ukraińskiego Forum Partnerstwa, którego uczestnicy, podczas posiedzenia w Warszawie w dniach 20-21 grudnia 2011 roku, zaproponowali ustanowienie Dnia Pamięci i Pojednania Ukraińców i Polaków. Propozycja ta stoi w jawnej sprzeczności z formułowanym od lat postulatem środowisk kresowych ustanowienia 11 lipca Dniem Pamięci Męczeństwa Kresowian. Ewentualne przeforsowanie tego pomysłu będzie oczywistym zakłamywaniem rzeczywistości. Trudno bowiem mówić o pojednaniu w sytuacji rozwiniętego i postępującego procesu gloryfikacji Stepana Bandery, jego współpracowników i organizacji OUN i UPA już nie tylko w zachodniej części, ale na całej Ukrainie. Trudno mówić o pamięci ofiar, jeśli mordercy są stawiani na piedestał. Przemilczanie prawdy, zamykanie oczu na to, co się faktycznie dzieje, nie jest droga do pojednania i pamięci.


Wyrażają poparcie:

Prezes Fundacji
/Dr Lucyna Kulińska/

Przewodniczący Kresowego
Ruchu Patriotycznego
/Jan Niewiński/

Prezes Klubu Inteligencji Polskiej
/Dr Dariusz Grabowski/

Jak podają m.in. ZIK i Istoriczna Prawda, we Lwowie żołnierze usuwają z dawnego jezuickiego kościoła Piotra i Pawła (obecnie cerkiew grekokatolicka) przechowywane tam od 65 lat zbiory Ossolineum, konkretnie, przede wszystkim, niezwykle bogata, unikatowa kolekcja prasy polskiej (źródła ukraińskie oczywiście Ossolineum nie wymieniają, tylko bibliotekę im. Stefanyka). Mają one być przeniesione do nowego magazynu na ulicy Awiacyjnej 1 do 28 listopada b.r. Nie wiadomo jednak w jakim stanie i czy w komplecie dotrą one do miejsca przeznaczenia. A może chodzić nawet o 2 miliony 300 tysięcy woluminów. Nakręcony 19.11.11 przez ukraińską dziennikarkę z ZIK film (do obejrzenia niżej) pokazuje barbarzyńskie metody obchodzenia się z książkami pochodzącymi z XVIII-XIX wieku przez żołnierzy. Są one rzucane przez kolejnych żołnierzy ustawionych w łańcuch. "Fruwają po ulicy", upadają, wypadają z nich kartki, żołnierz w ciężarówce urządza sobie zawody w ilości złapanych woluminów, niektóre odrzuca z hukiem (pewnie uderzają w boki "budy" ciężarówki) w głąb... Nie musimy przypominać, że zbiory Ossolineum stanowią nieoceniony skarb kultury polskiej, przywłaszczony sobie przez ZSRR (z bezpośrednim beneficjentem - Ukraińską SRR), a po uzyskaniu niepodległości przez Ukrainę, przetrzymywany dalej przez nowe, "wolne i demokratyczne" państwo ukraińskie. Władze polskie są całkowicie bezsilne, a wręcz bezpłodne, jeśli chodzi o podjęcie jakichś sensownych kroków celem odzyskania tego skarbu należnego wyłącznie Polsce. A chodzi o 2/3 oryginalnych zbiorów Zakładu Narodowego im. Ossolińskich (tylko 1/3 udało się uratować w 1945 r.). Po raz kolejny wiara ukrainna bierze górę nad interesem Polski. Bezprzykładna niemoc, milczenie, i uwłaczający brak wiedzy w Polsce o tym, czym te zbiory są dla kultury polskiej.

Oto przykład zwykłej, codziennej ignorancji - fragment relacji z pobytu, rzekomo, w Bibliotece Zakładu im Ossolińskich we Lwowie (!?!), grupy polskich bibliotekarzy całego kraju - "W dniach od 8.09. - 11.09.2011. przebywałam na Ukrainie., Miałam możliwość być także w Bibliotece Zakładu im Ossolińskich we Lwowie. (...) Uczestniczyli w niej bibliotekarze z różnych bibliotek z całego kraju. Pracownicy biblioteki ukraińskiej przywitali nas bardzo serdecznie.(...) Obecnie Biblioteka Zakładu im Ossolińskich we Lwowie jest skomputeryzowana.(...) Do 2010 roku Biblioteka Ossolineum we Lwowie korzystała z dwóch zagranicznych baz (...)" - Link. Biblioteka istniejąca obecnie we Lwowie to Lwowska Narodowa Naukowa Biblioteka Ukrainy im. W. Stefanyka. Anonimowa Autorka relacji jest tego najwyraźniej zupełnie nieświadoma, ważne, że Ukraińcy przywitali bardzo serdecznie...

Polska złożyła w 1997 r. wniosek o zwrot pozostałej we Lwowie kolekcji Ossolineum. Do dziś pozostaje on bez odpowiedzi, a i Polska, jak wspomniałem wyżej, nie czyni nic, żeby zmienić sytuację. Efekt widzimy - bezcenne zabytki kultury polskiej są niedbale wrzucane do ciężarówki. Co będzie dalej? W tej smutnych okolicznościach należy przypomnieć wielką postać cichego bohatera, którego najpewniej prawie nikt w Polsce nie zna - Mieczysława Gębarowicza, bibliotekarza, historyka sztuki, strażnika Ossolineum lwowskiego za czasów ZSRR, który świadomie pozostał w "zawsze wiernym" mieście po 1944 r. Jakże brakuje nam dzisiaj, w tzw. wolnej Polsce, podobnego zaangażowania, podobnego oddania sprawie narodowej, podobnych ludzi.

W poniedziałek 21 marca br. w Przemyślu doszło do uroczystego przekazania Związkowi Ukraińców budynku „Domu Narodowego”. Pan, jako Poseł na Sejm RP, brał udział w tych uroczystościach.

Mieliśmy różne stanowiska w kwestii przekazania tego budynku Związkowi Ukraińców w Przemyślu. Ja należałem do tych osób, które zwracały uwagę na konieczność bezwzględnego wyegzekwowania od władz Lwowa przekazania na zasadzie wzajemności budynku na Dom Polski, Pan zaś stał w całej swojej konsekwencji na stanowisku nie patrzenia się na interesy naszych rodaków na wschodzie i przekazanie budynku w Przemyślu bez jakichkolwiek warunków wstępnych. Pana wybór, Pana decyzja.
Jednakże Pana płomienne deklaracje wygłaszane w ciągu ostatniego roku na konferencjach prasowych, na których to zapewniał Pan, iż wspólnie z posłami i radnymi Platformy Obywatelskiej doprowadzicie do uzyskania lokum we Lwowie, jak na razie pozostały tylko pustymi obietnicami. Tak samo, jak Pana obietnice w sprawie oddania rzymsko katolikom we Lwowie kościoła św. Marii Magdaleny. To właśnie trzy dni po przekazaniu budynku dla Ukraińców w Przemyślu władze Lwowa przeforsowały w sądzie odrzucenie pozwu mieszkających tam Polaków. Ocenę tego faktu pozostawiam polskiemu społeczeństwu.
Jestem w stanie zrozumieć, iż bardzo chętnie wziął Pan udział w oficjalnym przekazaniu budynku „ Domu Narodowego” Związkowi Ukraińców w Polsce. Rozumiem, dlaczego Pan w swoim przemówieniu wielokrotnie podkreślał, jaką dużą rolę miało Pana zaangażowanie w decyzji o jego przekazaniu. Przecież dbał Pan przed zbliżającymi się wyborami o swoje zaplecze polityczne tj. działaczy Związku Ukraińców w Polsce, tym bardziej, iż był Pan ich liderem jako kandydat na prezydenta miasta i to właśnie z listy Platformy Obywatelskiej radnymi zostało dwóch przedstawicieli Związku Ukraińców w Polsce.
Tym niemniej kwestia uroczystej kolacji, do której doszło po oficjalnym przekazaniu budynku, w odniesieniu do udziału w niej niektórych „szczególnych gości”, z którymi Pan biesiadował, są dla mnie, jako byłego parlamentarzysty i mieszkańca Przemyśla wprost szokujące.
Oczywiście rozumiem, iż na większość uroczystości przychodzi się jako osoba zaproszona, nie mając do końca wpływu na obecność pozostałych gości, ale na "lunchu" każda osoba publiczna powinna szczególnie zwracać uwagę na to, z kim się współbiesiaduje. Tego Panu, jako wytrawnemu politykowi, nie muszę tłumaczyć, tym bardziej ze z Panem przebywała Wojewoda Podkarpacki Pani Małgorzata Chomycz, której służby musiały znać listę gości "szczególnych".

Któż był tym gościem szczególnym, zaproszonym przez przedstawicieli klubu radnych PO i zarazem działaczy Związku Ukraińców? Osobiście wiceprezes ogólni ukraińskiej partii "Swoboda" Oleg Pankiewicz wraz ze współtowarzyszami. To właśnie liderzy nacjonalistycznej "Swobody" przed dwoma miesiącami we Lwowie na dziesięciotysięcznym wiecu żądali oddania przez Polskę Przemyśla i znacznej części Podkarpacia. To w programie tej partii jest rewizjonizm w stosunku do naszego państwa. Osobiście pan Pankiewicz zakłócał na czele bojówkarzy organizowane przez rząd RP (rząd PO – PSL, Pana partii) uroczystości, ku czci setek zamordowanych polskich kobiet i dzieci w Hucie Pieniackiej, to Pan Pankiewicz był autorem pomysłu postawienia we Lwowie pomnika, aby upamiętnić „polską okupację Lwowa”, to Pan Pankiewicz żądał zniszczenia pomników na grobach polskich ofiar wymordowanych przez nacjonalistów ukraińskich. "Zasługi" tego Pana można długo wymieniać. Dlatego też, jest wielce znaczące zaproszenie jego i innych przedstawicieli nacjonalistycznej „Swobody” na wspomnianą uroczystość! Jakie było przesłanie uczestnictwa w uroczystości przedstawicieli tej partii?
Wszelkie tłumaczenie, iż Pan, jako sympatyk Ukraińców, nie zna takich "wybitnych" działaczy jak Oleg Pankiewicz, jest mało wiarygodne, tym bardziej, iż jest to Przewodniczący Rady Obwodowej Lwowa, z którym prawdopodobnie przeprowadzał Pan „negocjacje” w sprawie Domu Polskiego.
Pan Pankiewicz, jako przewodniczący partii, która rządzi we Lwowie ani słowem nie zadeklarował jakiegokolwiek gestu w sprawie budynku dla Polaków. Czy to nie jest znamienne?
Oczywiście, najlepiej nic nie wiedzieć i nic nie widzieć, a przynajmniej tak udawać! Dlatego też, kompromitujące jest uczestniczenie w takim towarzystwie w uroczystej kolacji.
Tym gestem uwiarygodnił Pan Poseł wrogie działania wobec Polski i Polaków partii nacjonalistycznej "Swobody" i jej lidera Pana Pankiewicza. Obecnie mamy do czynienia z sytuacja, gdy polskie władze poszukują porozumienia z Ukrainą, władze regionalne Ukrainy Zachodniej otwarcie prowadzą politykę wrogą Polakom i Polsce.
Panie Pośle, taka postawa polityka w większości demokracji Europy, byłoby końcem jego politycznej kariery. Chcę wierzyć, iż z Pana strony była to tylko naiwność.

W październiku 2009 roku, dzięki zaangażowaniu garstki ludzi zapalonych ideą przedwojennej „Pogoni” Lwów, udało się uroczyście zainaugurować pierwszy po 70 latach sezon. Gratulacjom i obietnicom pomocy nie było końca…

Pierwszy sezon przyniósł spore sukcesy sportowe, udało się zrealizować serię projektów, nawiązać współpracę w wieloma klubami i organizacjami. Drużyna piłkarska „Pogoni” Lwów już w pierwszym sezonie wygrała Ligę Miasta Lwowa oraz dostała się do finału rozgrywek o Puchar Miasta Lwowa i awansowała do Wyższej Ligi Obwodowej (IV liga). Rozpoczęła działalność Szkółka Piłkarska LKS „Pogoń” Lwów, do której uczęszczają dzieci, uczniowie dwóch polskich szkół we Lwowie. „Pogoń” Lwów brała udział w wielu przedsięwzięciach o znaczeniu kulturalnym i społecznym, odgrywając ważną rolę w polskim środowisku na zachodniej Ukrainie.

Niestety, jeden ze strategicznych sponsorów, ze względu na zmiany personalne w zarządzie spółki, w ostatniej chwili wycofał się ze współpracy z Lwowskim Klubem Sportowym „Pogoń” Lwów. W tym momencie klubowi zabrakło pieniędzy na wystąpienie w Wyższej Lidze Obwodowej i dalsze funkcjonowanie odrodzonego klubu.

Za niecałe trzy tygodnie rozpoczną się rozgrywki Wyższej Ligi Obwodu Lwowskiego. Mimo zakwalifikowania się do rozgrywek LKS „Pogoń” Lwów nie może wziąć w nich udziału. Nasz budżet w tej chwili nie wystarczy na pokrycie niezbędnych kosztów i dalsze działanie. Sytuacja jest wyjątkowo poważna, jeśli nie wystąpimy w rozgrywkach, sukcesy pierwszego sezonu, selekcja graczy i półroczne przygotowywania do sezonu zostaną zaprzepaszczone i dalsze istnienie odrodzonego klubu stanie pod znakiem zapytania.

Dlatego zwracamy się z apelem o pomoc do wszystkich, którym bliska jest idea reaktywacji legendarnej lwowskiej drużyny. Musi pilnie zebrać 40 000 złotych.

Jest to konieczne dla funkcjonowania klubu. Przypomnijmy, że klub musi ponosić ciągłe koszty związane z wynajmem obiektów sportowych, wynagrodzeniem dla trenerów, sędziów i kosztami transportu. Mimo wielu obietnic budowy boiska, w rzeczywistości treningi i mecze wymagają od nas nadal każdorazowej opłaty za wynajem.

Mimo okazanej nam serdecznej pomocy ze strony różnych środowisk, w tym PZPN-u i Ministerstwa Sportu, w postaci ofiarowanego sprzętu sportowego, nadal brakuje przede wszystkim pieniędzy. Sprzęt sportowy jest bardzo cenny, jednak bez niezbędnych funduszy klub dalej istnieć nie może.

Gorąco apelujemy do wszystkich, którzy podzielają ideę odrodzenia legendarnej lwowskiej drużyny. Chcemy kontynuować piękne tradycje polskiego sportu we Lwowie. Dla nas to nie są puste słowa. Niestety, mimo sukcesów sportowych i obiecujących początków, dalsze istnienie odrodzonego Lwowskiego Klubu Sportowego „Pogoń” Lwów jest zagrożone. Tym razem nie przez agresję jak w roku 1939, lecz przez obojętność i brak realnej pomocy.

Nie tracimy jednak nadziei, że dzięki możliwej solidarności środowisk sportowych w Polsce uda się zebrać konieczną kwotę i „Pogoń” Lwów będzie mogła dalej się rozwijać i kontynuować chlubne tradycje polskiego sportu we Lwowie.

Zamieszczamy bardzo ważny list p. Henryka Bajewicza z Wołowa (otrzymany od p. Wiesława Tokarczuka), który wystąpił do Ministerstwa Edukacji Narodowej w sprawie ukraińskiej szkoły w Przemyślu, której uczniowie, najwyraźniej, edukowani są w kierunku gloryfikacji OUN/UPA. Dzięki takim osobom jak p. Bajewicz wychodzą na jaw okoliczności codziennej działalności elit (a takimi są nauczyciele) mniejszości ukraińskiej w Polsce.
Kilka słów wyprzedzających treść listu.
Dla przypomnienia - 14 października to święto UPA - na pamiątkę powołania banderowskiej Ukraińskiej Powstańczej Armii w 1942 r. Nazwa została ukradziona od UPA-poleskiej siczy, działającej pod przywództwem Maksyma Borowca "Tarasa Bulby" na południowym Polesiu. Część kadry poleskiej siczy została wymordowana przez banderowców (w tym żona Bulby). Borowiec osobiście sprzeciwiał się polityce eksterminacyjnej banderowców wobec ludności polskiej.
Szkoła nie obchodzi rocznicy 1 września, natomiast obchodzi 17 września. Nie można tego pomijać, ani uznać, że to sprawa szkoły. To bardzo znamienne wskazanie na ideologiczne koneksje osób kierujących tą placówką. Jest to o tyle dziwne, że III Rzesza, której agresji na Polskę szkoła nie uważa za godną upamiętnienia, nie spełniła rojeń Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów i nie utworzyła ukraińskiego państwa po agresji na ZSRR, wręcz przeciwnie, tzw. rząd Stećki rozgoniła, aresztując część przywódców, zaś południowo-wschodnie województwa Polski przyłączyła do quasi-Polski, czyli do Generalnego Gubernatorstwa. A może obchody 17 września to obchody pozytywne, tzn. na cześć Sowietów, dzięki którym wspomniane ziemie znalazły się w USRR i do dzisiaj znajdują się w granicach niepodległego państwa ukraińskiego?
W wykazie uroczystości szkolnych znalazłem również inną, dość enigmatyczną imprezę - Święto w Pikulicach - Udział młodzieży w nabożeństwie i procesji w dniu 19.06.2011.
Warto nadmienić, że wieś Pikulice została spalona w dniu 15.10.1945 r. przez oddział UPA z sotni Łastiwki.

Henryk Bajewicz - Wołów dnia 1 luty 2011 r.

Szanowna Pani
Minister Edukacji Narodowej
Katarzyna Hall

Zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa.

Reprezentuję społeczność rodzin, które bardzo ucierpiały z rąk członków ludobójczych organizacji OUN - UPA. Prywatnie jestem potomkiem ofiar ukraińskiego nacjonalizmu- w 1944 roku zamordowano czworo moich krewnych.
15 lipca 2009 roku Sejm RP podjął stosowną uchwałę w tej kwestii. Przywracanie pamięci o ofiarach jest obowiązkiem polskich instytucji państwowych. Chciałbym zwrócić uwagę Pani Minister na bardzo niepokojące zjawisko, które ma miejsce w ZESPOLE SZKÓŁ OGÓLNOKSZTAŁCĄCYCH NR 2 im. Markiana Szaszkewicza (37-700 Przemyśl, ul. Smolki 10 tel./ fax. (16) 678 53 47 email: zso2@um.przemysl.pl NIP 795-20-37-907 REGON 6500890051)

Prezentujemy treść listu, który Pan Stanisław Srokowski (jako jego współautor i główny - obok Pana Witolda Listowskiego - sygnatariusz) przesłał do Ministra Sprawiedliwości 26 stycznia br. Pismo przedstawione zostało także do wiadomości Premiera Donalda Tuska, Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego oraz mediów. Wkrótce ma być zamieszczone na stronie www.petycje.pl w celu zbierania dalszych podpisów.
W imieniu Pana Leszka Jazownika prosimy o przekazywanie listu dalej a także kierowanie swoich sugestii i opinii na następujące adresy e-mailowe:
Ministerstwo Sprawiedliwości - skargi@ms.gov.pl lub wi@ms.gov.pl
Kancelaria Prezesa Rady Ministrów - kontakt@kprm.gov.pl
Kancelaria Prezydenta RP - listy@prezydent.pl

Przesyłam moje tłumaczenie rozdziału V raportu Archiwów Narodowych USA zatytułowanego Cień Hitlera. Rozdział ten dotyczy współpracy na linii wywiad amerykański - OUN/UPA/UHWR.

Uwagi odnośnie tłumaczenia

- jest to tłumaczenie wykonane w ekspresowym tempie, przez co z pewnością brakuje mu językowej ogłady; nie pretenduje do miana ostatecznej wersji; zostało wykonane, aby jak najszybciej, jak najwięcej osób mogło się zapoznać, choć w niedoskonały sposób, z treścią najbardziej interesującego rozdziału raportu; zwracam także Państwa uwagę, że nie jestem zawodowym tłumaczem

- starałem się jak najwierniej oddać sens angielskiego oryginału. Nie jest jednak wykluczone, że nie zawsze mi się to udało. Dlatego przesyłam również angielski tekst raportu, aby można było zapoznać się z nim i rozwiać ewentualne wątpliwości poprzez skonfrontowanie obu wersji; za wszystkie możliwe błędy przepraszam i uczulam - zwłaszcza wobec prawdopodobnego dalszego korzystania z tekstu przez wiele osób - że takowe mogą się w nim znajdować

- przypisy są przetłumaczone jedynie wtedy, kiedy zawierają jakąś dodaktowo wyjaśniającą problem treść. Pozycje, do których odsyłają są zasadniczo podane w orygnale angielskim, wg zasad bibliograficznych zastosowanych przez autorów raportu

Kilka słów refleksji.
Raport w sposób zasadniczy poszerza naszą wiedzę. Konkluzja jest jednoznaczna - ukraiński ruch nacjonalistyczny (w istocie szowinistyczny) od samego początku był na usługach agenturalnych, najpierw Niemiec (to wiemy), a potem, praktycznie do lat 90-tych XX wieku, na usługach różnych wywiadów państw zachodnich, wśród których czołową rolę pełniły służby specjalne USA (domyślaliśmy się tego, mieliśmy pewną wiedzę, ale teraz widzimy to w całej rozciągłości). Nasuwa mi się smutna refleksja odnośnie polskiej polityki, najpierw emigracyjnej/opozycyjnej, później już polityki Polski po 89 r., wciąż uparcie zorientowanej na antyrosyjskie (czyli głównie nacjonalistyczne) siły polityczne ukraińskie. W imię budowania kordonu państw oddzielających nas od Rosji, w imię walki o demokrację, w imię imperatywu prowadzenia polskiej misji na wschodzie w wydaniu prometejskim, czy mesjanistycznym itd. Tymczasem, mieliśmy do czynienia z przeciwnikiem, wrogiem, który bez skrupułów moralnych wykorzystywany był przez mocarstwa zachodnie, w które nasze antykomunistyczne elity polityczne były ślepo zapatrzone, zadowalając się frazesami o zobowiązaniach moralnych, o prawdzie, sprawiedliwości, o racjach. Nacjonaliści ukraińscy, jak pokazuje raport, kupili sobie nawet poparcie części obozu żydowskiego w USA. Cieszyli się parasolem ochronnym ze strony nie tylko służb specjalnych mocarstw, ale i indywidualnie, wysoko postawionych osób. Nie sposób spoglądać na sytuację w oderwaniu od tego, co się działo wokół ukraińskiego nacjonalizmu w ciągu ostatnich 20 lat, tak w Polsce, jak i na Ukrainie, i gdzie indziej, zwłaszcza jeżeli zauważymy zadziwiające zbieżności w retoryce służącej wybieleniu UPA stosowanej przez CIA i wiadome środowiska w Polsce. W imię antysowieckości (dzisiaj antyrosyjskości), czy antykomunizmu, zatracono rozsądny i racjonalny ogląd rzeczywistości, często przekraczając granice już nie tylko dobrego smaku, ale i granicę dopuszczalnych zachowań w polityce. Przykładami niech będą - wydanie znaczka z podobizną Jarosława Stećki przez KPN w 1987 r.(załączam zdjęcie) oraz w naszych czasach doktorat honoris causa dla Juszczenki i usilna promocja postaci Andrzeja Szeptyckiego. Amerykański raport jest niewątpliwie znakomitą podstawą do rozpoczęcia i rozwinięcia badań szeregu niezbadanych, nierozpoznanych do dnia dzisiejszego aspektów działalności nacjonalizmu ukraińskiego, a przy okazji polskiej naiwności i ślepoty politycznej. Ufam, że tak się też stanie. Przed nami ogromne pole do popisu.

Łączę serdeczne życzenia zdrowych i spokojnych Świąt Bożego Narodzenia oraz wszelkiej pomyślności w Nowym Roku

Adam Śmiech

P.S. Tekst towarzyszący znaczkowi ze Stećką ze strony internetowej omawiającej podziemną pocztę z lat 80-tych :

"Podejrzewałem, że jego wydanie pod szyldem KPN może być prowokacją SB. Jarosław Stećko był jednym z dowódców batalionu Nachtigall i po śmierci Bandery szefem OUN. Jednak z informacji od działacza KPN wynika, że znaczek jest autentyczny. Stecko przeszedł metamorfozę i opowiedział się za współpracą z Polską. Jego żona Slawa, przywódczyni antykomunistycznej diaspory ukraińskiej na zachodzie podpisała w latach PRL porozumienie z KPN o wspólnej walce o niepodległość obu narodów /przeciw dominacji ZSRR. Współpraca z Ukraińcami była filarem pilsudczykowskiej czy jagiellońskiej idei Międzymorza. Pomimo dramatycznych doświadczeń. Zgodnie z hasłem, iż nie ma niepodległej Polski bez niepodległej Ukrainy."